Anita Vermeeren (1967) schildert met olieverf op doek en bouwt haar werken op in krachtige, pasteuze lagen. Met een uitgesproken impasto techniek brengt zij de verf dik aan, waarna zij delen weer wegneemt, openkrast, indrukt of overschildert. Zo ontstaat een oppervlak waarin iedere handeling zichtbaar blijft. De verf wordt niet alleen kleur, maar ook materie. Van dichtbij lijken haar schilderijen soms bijna abstract, terwijl zich op enige afstand een herkenbaar en krachtig beeld ontvouwt. Dat spanningsveld tussen abstractie en figuratie is kenmerkend voor haar werk.
In haar schilderijen speelt de natuur een belangrijke rol. Vermeeren groeide op in het Brabantse landschap, tussen akkers, tuinen, bloemen en bossen. De voortdurende verandering van dat landschap, van donkere omgeploegde velden tot uitbundige bloei in het voorjaar en zonnebloemen in de zomer, vormt een belangrijke bron van inspiratie. Zij schildert daarbij geen letterlijke weergave van de werkelijkheid. Het gaat haar vooral om sfeer, herinnering en emotie.
Haar kleurgebruik is rijk en gelaagd, met vaak aardse tonen die het schilderij een grote fysieke aanwezigheid geven. Tegelijkertijd kunnen lichtere kleuren en onverwachte accenten het oppervlak openbreken en voor spanning zorgen. In sommige werken verschijnt een landschap, in andere een bloem of een menselijke figuur, maar altijd blijft de verf zelf nadrukkelijk aanwezig.
Het schilderproces van Anita Vermeeren is een voortdurend samenspel van opbouwen en afbreken. Zij zoekt, corrigeert, bedekt en legt opnieuw bloot. Juist uit die strijd met de materie ontstaat de energie die haar werk kenmerkt. Haar schilderijen zijn direct en expressief, maar nooit eenduidig. Zij nodigen uit om van dichtbij de huid, beweging en structuur van de verf te ervaren en vervolgens afstand te nemen, zodat het volledige beeld zich langzaam prijsgeeft. Zo worden haar doeken zowel tastbaar als emotioneel geladen. Daarmee krijgt elk schilderij een eigen ritme, spanning en bijna sculpturale fysieke aanwezigheid.