winnie teschmacher

A handshake in yellow, white and blue Winnie Teschmacher Laurien Renckens Barnett Newman slingerde ze in 1967 glashard het gezicht van de toeschouwers tegemoet: de kleuren rood, geel en blauw, zo imposant en strak geschilderd dat we er bijna bang van werden. Newman was een minimalist, net als de Nederlandse kunstenaars Winnie Teschmacher en Laurien Renckens minimalisten zijn. Maar anders dan Newman, verbeelden zij het minimalisme op zachte, trage en intrigerende wijze. De één in glas, de ander in verf. De internationaal exposerende kunstenaar Winnie Teschmacher (1958) slijpt, giet en polijst haar objecten van optisch glas zolang totdat het licht er alle kleuren in kan vinden. Eindeloze diepten ontstaan. Een meditatieve stilte breekt aan. De neiging om de schitterende objecten aan te raken, kan maar nauwelijks onderdrukt worden. Voor de tentoonstelling ‘A handshake in yellow, white and blue’ nodigt Teschmacher de Nijmeegse schilder Laurien Renckens (1966) uit. Renckens’ doeken bestaan vaak maar uit twee kleuren. Laag voor laag, met eindeloos geduld en soms met uitsparing van een stuk linnen bouwt Renckens haar doeken op. Die uitsparingen zijn essentieel omdat volgens Renckens ‘juist vanuit die leegte, het pure wit, een volledig beeld kan ontstaan.’ Dit resulteert in werken met een, net als bij Teschmacher, hallucinerende diepte, alleen nu op het platte vlak. Voor de tentoonstelling ‘A handshake in yellow, white and blue’ zullen de kunstenaars werk laten zien dat in navolging van de grote Amerikaanse minimalistische kunstenaar Mark Rothko, geen ervaring verbeeldt, maar een ervaring is. Lucette ter Borg Als de stilte een tempel was, hoe zou ze er dan uitzien? In een nieuwe serie werken geeft glaskunstenaar Winnie Teschmacher een antwoord op deze vraag. Met haar werken neemt zij u mee op een reis zonder woorden. Een reis voor oog en hart. Voor dit werk liet de kunstenaar zich opnieuw inspireren door heilige gebouwen van overal ter wereld, door de wonderbaarlijke harmonie van, onder andere, de gulden snede en door plekken van stilte en kracht. Aan alle heilige gebouwen in de wereld, ongeacht de achterliggende cultuur, ligt een bepaalde vorm van geometrie ten grondslag. Deze is doorgaans gebaseerd op de grote bewegingen aan de sterrenhemel, vaak samengevat in de verhoudingen van vierhoek, driehoek en koepel. Vormen die allemaal uitdrukking geven aan een relatie met het grondvlak, oftewel de Aarde. Deze natuurlijke geometrie wordt in een heilig gebouw herhaald, zodat het, vanaf z'n grondvlak, volledig afgestemd is op de ritmes van de natuur en de spirituele kracht die deze in stand houdt. Een plek van stilte en kracht is, voor wie daar gevoelig voor is, een plek waar je deze achterliggende spirituele kracht bijna rechtstreeks gewaar kunt zijn. Op zee, in de woestijn en opkijkend naar een strakblauwe lucht bijvoorbeeld, waar Teschmacher allemaal een grote liefde voor koestert. We ervaren deze plekken door hun monumentale leegte als dramatisch, verdiepend en verhelderend. Vanuit hun ogenschijnlijke leegte, kunnen ze ons vullen met nieuwe inspiratie, net als heilige gebouwen. Dat zit hem in gevoelde verhoudingen, in licht en in ruimte, die samen als één geheel op je inwerken. Om aan deze ervaringen gestalte te geven, pakte Teschmacher een voor haar oud en vertrouwd materiaal weer op, het zeer zuivere optische glas, en combineerde dat in deze serie met de door haar zo geperfectioneerde slijptechnieken. Ze diepte de serie die in 2007 begon als Spaces of Silence uit en maakt nu, in dit prachtige vervolg, de architectuur van de stilte zichtbaar. Het resultaat is bijzonder puur en van een tijdloze schoonheid.